close
تبلیغات در اینترنت
شاه بیت های ماندگار ( ۴۶ )

شاه بیت های ماندگار ( ۴۶ )

***

مــیــکـرد در کـرشـمـه بـه ابـرو اشـارتـی

یـعـنـی گـمـان مبر که کشد کس کمان ما- خواجوی کرمانی

 

***

اول بــــه وفـــا مـــی وصـــالـــم در داد

چون مست شدم جام جفا را سرداد

پـــر آب دو دیـــده و پـــر از آتــش دل

خــاک ره او شــدم بــه بــادم بــرداد- حافظ

 

***

هــزار جــان مــقــدس فــدای تــیـغ تـو بـاد

کـه در گـشـایـش دلـهـا عـجـب دمی دارد!- صائب

 

***

از غـم خـود بـپـرس کـو بـا دل مـا چـه مـی کند

این  هم اگر چه شکوه شحنه به شاه کردنست- شهریار

 

***

چـه قـیـامـت اسـت یـارب بـه جـهان بی‌نیازی

کـه ز غـیـب تـا شـهـادت هـمه ‌جا گدا نشسته

چـه نـهـان‌، چـه آ‌شـکـارا نبری خیال وحدت

کـه زدیـده تـا دل ایـنـجـا همه ما سوا نشسته- بیدل دهلوی

 

***

ای دل نـگـفـتـمـت کـه مـرو در هـوای دل

طـــاووس را چــه غــم ز هــواداری ذبــاب- خواجوی کرمانی

 

***

گـر هـمـچـو مـن افـتاده ی این دام شوی

ای بـس کـه خـراب بـاده و جام شوی

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم

بــا مـا مـنـشـیـن وگـرنـه بـدنـام شـوی- حافظ

 

***

بـه عـالـمـی کـه در او دشـمـنـی بـه جـان بـخـرنـد

عــجــب مــدار اگــر عـاشـقـی گـنـاه مـن اسـت- شهریار

 

***

اشـــک مـــن و تــوقــع گــلــگــونــه ی اثــر؟

طـفـل یـتـیـم را بـه گـلـسـتان که می‌برد؟

جـز مـن که باغ خویشتن از خانه کرده‌ام

در نـوبـهـار سـر بـه گـریـبـان کـه مـی‌بـرد؟- صائب تبریزی

 

***

چـو عـدو زنـد دو زانو نخوری فریب عجزش

کـه بـه قـصد جان تفنگی به سر دو پا نشسته- بیدل

 

***

آه از این حرص جنون جولان که از سعی امل

خــاک دنــیــا بــرده و بــر فــرق عــقـبـا ریـخـتـه- بیدل

 

***

دلـم امـیـد فـراوان به وصل روی تو داشت

ولــی اجــل بـه ره عـمـر رهـزن امـل اسـت - حافظ

 

***

گــرد بــازارچــه ی عــشــق بـگـردم، کـه در او

عــافـیـت سـیـنـه فـروش و بـلـا دشـنـه گـر اسـت- عرفی

 

***

بــس دام کــه در راه تــو آهــو بـره کـردنـد

در دام نــرفــتــی و کــس از دام نـرسـتـت- اوحدی

 

***

دگـــر قـــمـــار مـــحـــبـــت نـــمــی بــرد دل مــن

کـه دسـت بـردی از ایـن بـخـت بـدبـیارم نیست- شهریار

 

***

از چـرخ بـه هـر گـونـه همی‌دار امید

وز گـردش روزگـار مـی‌لـرز چـو بید

گـفـتـی کـه پـس از سـیاه رنگی نبود

پس موی سیاه من چرا گشت سفید- حافظ

 

***

هـر سـر مـویـم کـلـیـمـی لـن تـرانـی بـشـنـو اسـت

بـاز گـو، بـگـشای لب، این جا ادب درکار نیست- عرفی شیرازی

***

 

دنباله نوشتار...